Doğayı anlatan bu eserde, merkezde yükselen form bir ağaçtan fazlasını ima eder. Toprağın derinliğinden yukarı doğru ilerleyen bu yapı, yaşamın tek bir noktadan çoğalarak yayılmasını hatırlatır. Ağacı çevreleyen organik formlar, doğanın kontrolsüz ama dengeli akışını yansıtır.

Hiçbir şey tek başına var olmaz; her form diğerine temas ederek anlam kazanır. Kompozisyon içinde tekrar eden siyah-beyaz dairesel motifler, doğrudan bir formu temsil etmeden, doğadaki canlıların izlerini ve hafızasını çağrıştırır. Yüzeyde soyut kalan bu lekeler, aslında doğanın kendine özgü desenlerinin, zamanla sadeleşmiş bir yansıması gibidir.

Bu çalışma, doğayı dışarıdan izlenen bir görüntü olarak değil, içinde var olunan ve sürekli dönüşen bir bütün olarak anlatır.